The cost of living

Spektakl pochodzącej z Londynu grupy DV8 Physical Theatre. Jest to sztuka łącząca w sobie zarówno taniec jak i teatr, a przede wszystkim przekaz komunikujący uczucia jasno i bezpretensjonalnie. Każdy moment, każdy ruch i każde słowo jest niekończącym się źródłem inspiracji, pobudza myślenie czy też wprawia w nastrój zadumy. Wszelkie symboliczne komunikaty są tak dopracowane, aby nic nie działo się przez przypadek  i aby każdy sygnał był możliwy do zinterpretowania. Nie brakuje tam zestawienia miłości, problemów finansowych, egzystencjalnych z paradoksem i i niemyśleniem o przyszłości. Ogląda się to dobrze i z dobrym i ze złym nastrojem.Czyli mówiąc krótko, wszystko co najlepsze skondensowane w jeden zekranizowany spektakl. Można go obejrzeć w częściach na youtube, jednak jakoś jest nienajlepsza.

Moje dwa ulubione fragmenty.

Włoski dla początkujących

Historia o poszukiwaniu odmiany w życiu, które wygląda jak za PRL-u. Ponury salon fryzjerski, codziennie ta sama piekarnia, a w domu równie mało ciekawie. Pokazuje to, jak nawet niewielki krok w stronę rozwoju, którym jest tutaj kurs języka włoskiego, może diametralnie odmienić życie. Jak ciężko jest odejść od codzienności aby spróbować czegoś innego i jak strach przed odmianą może blokować postępy. Niesamowitym jest jak jedno (dla nas oglądających) niewiele znaczące wydarzenie towarzyszące wielu innym, bardziej istotnym sytuacjom (które zdecydowanie bardziej powinny wpłynąć na zachowanie bohaterów), u nich wywołuje poczucie „że teraz zaczyna się nowe życie”. Śmierć staje się dużo mniej ważna od wycieczki do Włoch; podchodzą do niej mniej emocjonalnie, niezbyt długo to rozpamiętują. Co zatem napędza ich postępowanie?

Broken flowers

Film opowiadający o podróży. Nie jest to jednak zwyczajna wycieczka – jest to podróż przez życie, kiedyś pełnie świeżości, namiętności i emocji, które po kilkudziesięciu latach pozornie się nie zmieniło. jednak to jak bohater je przeżywa stało się zupełnie inne. Don Johntson  przyglądając się swoim dawnym partnerkom widzi to jak bardzo czas wpływa na człowieka, a jednocześnie to, że w ich głębi tkwi dawna, pociągająca osobowość. Oprócz tego dostrzega w nich dawnego siebie. Zaczyna martwić go to jakim teraz stał się człowiekiem – gburowatym, nigdy nie liczącym się z cudzymi emocjami, samotnikiem. Jego jedynym zajęciem jest ciągłe oglądanie telewizji, w tym filmów Don Juana (do którego tak często jest porównywany) i leżenie na kanapie. Czy tak Don chce spędzić resztę życia? Jim Jarmusch pozostawia szerokie pole do interpretacji i pozwala widzowi samemu poukładać części zagadki, jaką jest jego dziewiętnasto letni syn, o którego istnieniu właśnie się dowiaduje.

Źródło

Jerry Springer - The Opera

Brytyjski musical autorstwa Richarda Thomasa i Stewarta Lee, oparty na znanym, kontrowersyjnym show, po raz pierwszy w Polsce został wystawiony na scenie Teatru Muzycznego Capitol. Zdanie zawarte na wszystkich plakatach oraz biletach: „Spektakl dla dorosłych. Zawiera wulgaryzmy, ekstremalne sceny i odniesienia religijne, mogące urazić niektórych widzów.”, na pewno wzbudził zainteresowanie szerokiej rzeszy publiczności. 


Główną postacią musicalu jest prowadzący programu, Jerry Springer, w którego rolę wcielił się Wiesław Cichy. Owe show osiągnęło w Ameryce ogromną popularność. Początkowo celem realizatorów było pokazanie problemów społecznie trudnych, jednak później ku zwiększeniu oglądalności, zaczęto zapraszać m.in. ludzi o nietypowych upodobaniach seksualnych, którzy są konfrontowani ze swoimi zdradzonymi partnerami. Często zdarza się, że na wizji dochodzi do kłótni, bójek i nierzadko do obnażania. 


Akcja musicalu rozgrywa się na początku na planie programu, a następnie po śmierci bohatera przenosi się do piekła, gdzie odwiedza go m.in. Matka Boska, Jezus czy Szatan. Wulgaryzmy często padające z ich słów wywołują zaszokowanie u publiczności. Stacja BBC przed emisją spektaklu otrzymała wiele skarg, wniesiono nawet pozew sądowy, który później został odrzucony. Szczególnie skandaliczne wydają się projekcje wyświetlane podczas spektaklu przedstawiające sceny drastyczne czy obnażone ciała.


Skandal, wulgarność, profanacja a opera, religia i problemy życia codziennego. Pojęcia tak różne a jednak mogą stworzyć pewną, nietypową całość. Bez względu na różne poglądy na taki sposób prezentacji, wszystkie bilety na musical zostały bardzo szybko wyprzedane. W efekcie końcowym spektakl został uznany za niezwykle wartościowy, podkreślając wagę wolności słowa, a także, że wysoka wartość artystyczna przewyższa wszelkie uchybienia.


W najbliższym czasie spektakl można zobaczyć na Sali Koncertowej Radia Wrocław (ul. Karkonoska 10) w dniach 17-20 maja. Bilety w cenie  32-49 zł do nabycia w kasie Capitolu.

Koniecznie to obejrzyjcie

Co się wydarzyło w Madison County

Trzeba przyznać, że jest on lekko długawy i momentami nużący, ale w nowy sposób pokazuje monotonie życia i to, do czego może ona doprowadzić. Choć w zasadzie to co spowodowała, tu nie jest najgorszą perspektywą. Powiedziałabym, że jest to całkiem interesujące. No i to życie na wsi... Doskonale obrazuje to co zawsze było dla mnie lekko przerażające; w takich miejscach wszyscy wszystko o wszystkich wiedzą i oceniają, mieszka się na odludziu i to co zrobisz to masz. Ale z drugiej strony jest ten spokój, natura i pewna mała, dla mnie niezrozumiała niezależność od innych. Po obejrzeniu tego filmu doceniłam to jak rzadko zdarza mi się nudzić. Rzeczy, które robimy codziennie zyskują ogromną wartość i należy pomyśleć o tym, co zrobić by codziennie czymś od siebie się różniły, żeby nie popaść w mechaniczne wykonywanie czynności i aby każdy dzień nie przemijał niezauważenie.

O północy w Paryżu

Jeżeli masz w planach świąteczny, nudny wieczór, możesz puścić ten film; stanie się jeszcze mniej atrakcyjny.
Wbrew wszelkim sprzeciwom i moim ambicjom aby przekonać się do tego reżysera, mówię otwarcie: nie znoszę Allena. Sto minut statycznej akcji jest ponad moje siły. Tak długie utrzymywanie widza w nadziei na katharsis jest co najmniej okrutne, ale w zasadzie mogłam się tego spodziewać. Od początku oglądania nastawiam się na jakieś przeżycia, przemyślenia, bo to (dla mnie) w filmach jest najważniejsze... Czekam i czekam i nic. Zawsze w ten sam sposób sama sobie sprawiam zawód. Myślę: "Może ten film będzie inny, przecież nie każdy twór jednego reżysera musi być taki sam." Teraz wiem, że w przypadku Allena już nigdy tak nie pomyślę. Ktoś może powiedzieć, że go nie rozumiem, być może ten sposób przekazu do mnie nie przemawia. Jednak nie obejrzę go drugi raz, żeby się o tym przekonać.
Film warty zwrócenia uwagi tylko ze względu na kreacje artystów, które postać Owen'a Wilson'a napotyka na swojej drodze. No i oczywiście jak zawsze czarujący Paryż.

Ps. "Twórca najzabawniejszych komedii świata..."? Lekka przesada.

Zakochany bez pamięci

Zastanawiając się co znaczy "zakochanie bez pamięci", nasuwa się myśl, że jest to miłość, w której nic innego się nie liczy, szczęście daje ciągle panująca burza uniesień i jak to się mówi wszystko jest "różowe". W tym przypadku dwuznaczność i niebanalna gra słów tego powiedzenia jest nie tylko zaskakująca ale i inspirująca, a przede wszystkim odchodzi od konwencjonalnego pojmowania.

Akcja stopniowo się rozwija, co momentami wprawia w zakłopotanie i powoduje uczucie niepewności co do interpretacji. Jednak dobrze już znany zabieg kompozycji klamrowej doskonale rozwiewa wszelkie wątpliwości.

Sprawdzasz obsadę, widzisz Jim Carrey i natychmiast rezygnujesz z oglądania filmu, bo to pewnie kolejna kretyńska komedia. Typowe. Sama tak niesprawiedliwie, nieobiektywnie i z góry oceniłam ten film. Jednak gdy kątem oka zobaczyłam "Gatunek: Dramat, Sci-Fi", musiałam sprawdzić czy ktoś czasem nie pomylił się w klasyfikacji. Z pewnością przyznaję, że dawno nie widziałam filmu o tak ciekawej fabule. Nie bez powodu otrzymał w 2005 roku Oscara, nagrodę BAFTA i nagrodę Amerykańskiej Gildii Scenarzystów za najlepszy scenariusz oryginalny.

Równie zaskakujący zwiastun.